What's My Age Again?

Dziewiąty dzień urlopu. Budząc się rano nie wiem który jest dokładnie dzień. Jestem tak wypoczęta, że w nocy nie śpię, zasypiam gdzieś nad ranem. Ostatni raz tak się czułam jakieś dwa lata temu pod skończeniu studiów.

Szkoda tylko, że nie potrafię przestać myśleć o pracy, o tym co mnie zastanie na biurku jak wrócę po Świętach. Wiem tylko tyle, że kolejna toksyczna osoba w moim życiu znika na zawsze. Uff.

Robię w głowie podsumowanie tego roku. Było dobrze. Przeprowadzka. Trzy tripy za granicę: Bratysława, Praga, Wiedeń. Cztery festiwale: Open'er, Off, Tauron i Selector. Depeche Mode jako kolejny do skreślenia zespół do zobaczenia na żywo przed śmiercią. 

Muzycznie: Jon Hopkins, Arctic Monkeys, The National, Julianna Barwick, Forest Swords, Moderat, Chelsea Wolfe, Autre Ne Veut, Local Natives, Yo La Tengo.

Seriale: Homeland, Good Wife, House of Cards, Breaking Bad, Hannibal.

Filmy: Labirynt, Iluzja, Stoker, Blue Jasmine, Bling Ring, Przed Północą (tak mało nowy filmów widziałam w tym roku).

Książki: przeczytałam wszystkie powieści z Kurtem Wallanderem i milion innych kryminałów; na nowo odkryłam Doris Lessing.

Nie panowałam za bardzo nad finansami (choć i tak sukces, że udało mi się tyle zobaczyć i jeszcze na sam koniec trochę zaoszczędzić), nad tym jak wyglądam - więc te same punkty, co rok temu przechodzą na listę (haha) postanowień noworocznych.

If I could change you mind

Równe trzy lata temu wzięłam do ręki mojego Zenita. Zastanawiam się wtedy czy będzie to jednorazowa przygoda, czy znudzi mi się po pierwszym wywołanym filmie i aparat znów wyląduje gdzieś w szafce na dole za innymi gratami. Ale nie, robię to do dzisiaj i za każdym razem przeżywam jak dziecko w Boże Narodzenie otwierające prezenty po kolacji, kiedy dostaję wywołane filmy.

Wcale się nie boję tej jesieni i zimy.

Dwie płyty, które najczęściej trafiają do odtwarzacza:

HAIM - Days Are Gone

Au Revoir Simone - Move in Spectrums

One For The Road

Nowe Arctic Monkeys. Mam w głowie w tym momencie jedną myśl, że to płyta przy której myślę o wszystkich mężczyznach, z którymi chciałbym się kochać. Ta płyta ma w sobie ogromne pokłady seksu.

A szczególnie z jednym mężczyzną, ale to już prawie zakończona historia. Do widzenia, dobranoc.

Koniec lata, ostatnie wyjazdy, ostatnie pakowanie plecaka, stresowanie się dojazdami, ogarnianie map.

All These Things

Pozbywam się całkowicie złudzeń. 

Znalazłam ostatnio Someecards, które mówiło o posiadaniu 99 problemów, a 86 z nich to urojone, które tworzysz sobie w głowie. Tak bardzo to znam.

Śnią mi się same wypadki w bardzo realistyczny sposób. Najbardziej pamiętam moment, kiedy samolot zaczyna spadać i widzę jak zatapiamy się w morzu.

I fall down like a tonne of bricks, what makes me sick won't make me quit

Czuję się jakbym dryfowała na morzu i że powoli zaczyna mnie wciągać gdzieś głęboko w stronę dna. Wiedziałam, że tak dobrze jak było nie będzie trwać wiecznie i prędzej czy później przyjdzie ten czas, kiedy trzeba się trochę posmucić, trochę poleżeć na łóżku patrząc się w sufit. Mówię sobie, że to wszystko przetrzymam, bo miewałam bardzo podobne tygodnie, jednak perspektywa tego mnie trochę przeraża, trochę paraliżuje. 

Choć jest dopiero sierpień nie potrafię odejść od myśli, że lato się kończy i idzie jesień, która w tym roku będzie czasem oszczędzania i zaszycia się w domu, by spełnić w przyszłym roku kolejne marzenia.

Znalazłam płytę, która wstrzeliła się idealnie w mój nastrój. Trochę repeat milion.

Ignorance is bliss. Niby lepiej jest znać prawdę, ale ona potrafi też bardzo urazić, a świadomość, że ktoś kłamał tylko po to, by nie ranić jest jeszcze gorsza.

My Ma

Chcę z powrotem do Pragi. Chcę z powrotem do Gdyni na Open'era. Chodzę pięć dni w tygodniu do pracy, siódma do piętnastej, a w głowie tylko myśli z poprzednich tripów i myśli dotyczące tych następnym. Piosenki, które do końca życia będą się kojarzyć. Mimo, że wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej to nie potrafię usiedzieć. Oglądam ładne zdjęcia ze stolic, w których mnie jeszcze nie było. Liczę pieniądzę, patrzę ile mi jeszcze urlopu zostało, jak rozplanować przyszłoroczne 26 dni.

Cieszę się, że mam tę pracę. Jakakolwiek jest, ze swoimi plusami, kiedy szefowa nazywa mnie przodownikiem pracy, a koleżanka mówi, żebym przystopowała, z minusami, które teraz są uśpione, a które pewnie się pojawią - ale co tam, tyle już przeszłam.

Tylko czasem nachodzi taka refleksja co dalej. Przecież tak nie będzie zawsze. Przyjdzie czas, kiedy wykruszymy się, kiedy nie będzie się nam już chciało. Kiedy odległość między Main Stage a Tent Stage będzie za duża. Nie chcę tego.

New summer

Przebieram nogami, odliczam dni do wyjazdu do Pragi, do Open'era, na którego dostałam urlop. Chowam zimowy płaszcz. Chowam i pakuję wszystko. Ta przeprowadzka i wiosna to bardzo dobry czas by coś zacząć od nowa. Nowe pomieszczenia, nowe meble. Idzie lepsze, tak czuję.

I'm gonna work it out

Ostatnio jak przechodzę przez ulicę to zastanawiam się jakby to było, gdyby mnie nagle przejechał samochód. Albo myślę co by było, jakbym przyszła do domu i nagle się okazało, że któryś z moich rodziców nie żyje. Nie mam zielonego pojęcia skąd we mnie tyle paranoi. To nie są czarne myśli nawet. To przerażająca ciekawość.

Wracam w czytaniu do klasyki. Równocześnie pochłaniam pierwszy tom dzienników Susan Sontag zapisując wszystkie tytuły książek, które ją fascynowały. 

Czuję się o wiele pewniej i mam mniej wyrzutów sumienia, od kiedy rozpisałam sobie budżet. Planowanie wydatków: level hardkor. Inaczej się oszczędza, kiedy ma się realne i osiągalne cele. Ten rok to trzy projekty. Jeden jest już na finiszu.

Arcade Fire - Ocean of Noise

('Cause time won't work it out for you)

Hummingbird

20 eurocentów, bilety na autobus w Bratysławie w kieszeni płaszcza, Berlin WelcomeCard w portfelu. Świadomość, że możemy jechać na koncert za granicę, a nie na koniec Polski. Świadomość tylu potencjalnych tripów w najbliższych miesiącach, latach. I maj. Tak bardzo chcę już maj.

Mam nadzieję, że te wszystkie przeciwności, kłody pod nogami, toksyczni ludzie, że to wszystko tak mnie uodporni na samym początku mojego dorosłego życia, że już nigdy nic mnie nie złamie. (Oprócz śmierci rodziców, bo to pewnie ledwo przeżyję).

Moja płyta tego kwartału.

ÜBerlin

Pamiętam, że stałam na balkonie i paliłam papierosa. Słychać było ciągle odgłosy fajerwerków, dobiegała z mieszkania muzyka. Myślałam sobie, że koniec roku i początek następnego tak naprawdę nic nie zmienia. To tylko symboliczne przejście. Nie można się zmienić w ciągu jednej nocy. 

Ale można to zrobić w ciągu kilku dni, w ciągu tygodnia, po podjęciu kilku decyzji. Tak bardzo się myliłam co do siebie. Myślałam, że pozostanę zawsze taka, ale nie. Coś się poprzemieszczało w głowie. Priorytety się zmieniły. Przybyło rozmów o farbach, panelach, kafelkach, pieniądzach, kredytach. Mniej siedzę na reddicie, więcej na stronie Ikei.

I może się to wydać tylko powierzchowne, że jak ten cały remont się skończy to wróci moje inne rozumowanie. Myślę jednak, że coś straciłam bezpowrotnie z początkiem tego roku. Śmieję się z moich zachowań perfekcyjnej pani domu, śmieję się, gdy wolę kupić lampę do nowego pokoju niż jechać na jakiś koncert. Wiem, że dalej będę przeglądać memy, oglądać koty i jeże na yt - to się raczej nie zmieni. Ale czuję się jednak zdecydowanie inaczej. Przytłacza mnie ta odpowiedzialność, ale wiem, że dam sobie radę. Rzuciłam palenie.

Odkryłam nowy sposób na uspokojenie. Kiedyś było to oglądanie programów kulinarnych i mistrzostw w snookerze, ostatnio ten teledysk na 1080p i full screen.